ولتر:شما ممکن است بتوانيد گلي را زير پا لگدمال کنيد،

دستهايم را تنها تو بگير شعرهايم را تنها تو بخوان و مرا صدا كن

 به تماشاي بهاران در باغ به فرود برف بر روي درختان غريب به گذر

 از راهي پر برگ در فصل خزان اين خزان كه چنين مي گذرد

به خداحافظي تلخ تو سوگند نشد که تو رفتي و

دلم ثانيه اي بند نشد با چراغي همه جا گشتمو گشتم

 در شهر لب تو ميوه ي ممنوع ولي لبهايم هر چه

 از طعم لب سرخ تو دل کند نشد هر کسي در دل من

جاي خودش را دارد جانشين تو در اين سينه خداوند نشد

عشق امانت با ارزشيه كه هر كسي تو قلبش ميزاره برايه

 همينه كه هر وقت بخواي عشقت را از كسي پس بگيري

ويليام شكسپير ميگه: كسي را كه دوسش داري ازش بگذر،

 اگه قسمت تو باشه بر مي گرده ،

 اگر هم بر نگشت حتماً از اول مال تو نبوده پس بهتر كه رفت

سعي كن به كسي كه تشنه ي عشق است دل نبندي ،

 سعي كن به كسي كه لايق عشق است دل ببندي

سر کلاس ادبيات معلم گفت : فعل رفتن رو صرف کن :

رفتم ... رفتي ... رفت... ساکت مي شوم، مي خندم،

 ولي خنده ام تلخ مي شود. استاد داد مي زند :

خوب بعد؟ ادامه بده . و من مي گويم : رفت ...رفت ...رفت.

رفت و دلم شکست...غم رو دلم نشست...رفت...شاديم بمرد...

شور از دلم ببرد . رفت...رفت...رفت و من مي خندم و مي گويم :

خنده تلخ من از گريه غم انگيزتر است...کارم از گريه گذشته است

کاش دزدان عاشقي را از وجودم مي ربودند تا دگر محتاج

 چشمان سياه او نباشم آن کسي که سالها در دام

چشمانش مرا افکنده بود ديدمش عشق را تعارف به يک بيگانه کرد

کاش محبت اثري داشت معشوق زعاشق خبري داشت کاش دلم

هرگز براي عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش.

 گاهي در انتهاي خارهاي يک کاکتوس به غنچه اي مي رسي

 که ماه را بر لبانت مي نشاند

دکتر شريعتي ميگه وقتي نميتوني فرياد بزني ناله نکن!!

خاموش باش قرن ها ناليدن به کجا انجاميد؟؟

گريه کردم تا بدوني زندگي بي غم نميشه اگه دستم بگيري

از غرورت کم نميشه ساکت و صبور و عاشق وقتي حوصله نداري

 پيش حرفاي دل من حرف عشق و کم مياري لحظه هام

 تلخ و حقيرن وقتي قهري با دل من کاش چشات يه جاده ميز د

آسمون به ماه میگه: عشق یعنی چی؟

ماه میگه: یعنی اومدن دوباره‌ی تو

 ماه میگه تو بگو عشق یعنی چی؟

آسمون میگه : انتظار دیدن تو

سادگي را دوست دارم چون با صداقت است هيچ دروغي

درآن راه نداردمانندکودکي است که با چشمان معصوم اش

هيچ کس اشکي براي ما نريخت هر که با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفاءل مي زنم حافظ

ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت:

باراني من باران پرستم تودريايي من امواج تو هستم اگرروزي

 بپرسي باز گويم: تو من هستي و من نقش تو هستم

ياد گرفتم که عشق با تمام عظمتش 3-2 ماه بيشتر زنده نيست ،

ياد گرفتم که عشق يعني فاصله و فاصله يعني 2 خط موازي که

هيچگاه به هم نمي رسند ، ياد گرفتم در عشق هيچکس به اندازه

انيشتين ميگه ؛ عشق مثله يه ساعت شني مي مونه ،

مي دونستي اشک گاهي از لبخند با ارزش تره؟

چون لبخند رو به هر کسي ميتوني هديه کني اما اشک رو

فقط براي کسي ميريزي که نميخواي از دستش بدي

هميشه تصور کن توي يه دنياي شيشه اي هستي و

زندگي مي کني و پس مراقب باش به طرف کسي سنگ نندازي

زندگي مثل يه ديكته اس هي مي نويسيم هي غلط مي نويسيم

 هي پاك مي كنينم دوباره هي مي نويسيم هي پاك مي كنيم

غافل از اينكه عزرائيل يه روز داد ميزنه برگه ها بالا

خيلي سخته که دوسش داشته باشي اما نتوني باهاش بموني...

خيلي سخته که يه عمر با خيال يه نفرزندگي کني اما

وقتي فهميدعاشقشي بره و پشت سرشم نگاه نکنه

می روم تا که بدنجا برسم می روم تا که سحر سر به گریبان دارد

بروامشب از کنار دل من که غم تو عیان است بر دل و بر رخسارم

من از اینجا به هر جا که روم خوش باشم غمم این است که تو

نیستی در کارم

اشکهای چشمای من رو غریبه دیدش و خندید غرورم اینجا

شکسته دل تو صدامو نشنید

آري اغاز دوست داشتن است.گرچه پايان راه ناپيداست.

من دگر به پايان ديگر نينديشم كه همين دوست داشتن زيباست.